Biskup Maksymilian Kaller
Maksymilian Kaller (10 października 1880 - 7 lipca 1947 we Frankfurcie nad Menem), duchowny niemiecki, biskup warmiński.
Przyjął święcenia kapłańskie w 1903 we Wrocławiu. Pracował jako duszpasterz w Strzelcach Opolskich, był proboszczem w Bergen (Rugia, 1906) oraz w Berlinie (parafia św. Mikołaja. 1917). Od 1926 sprawował funkcję administratora apostolskiego prałatury w Pile.
2 września 1930 został mianowany biskupem warmińskim (jako następca Augustyna Bludau, po uprzednim wyborze przez kapitułę warmińską 23 lipca), przyjął sakrę biskupią 28 października w Pile (z rąk nuncjusza Orsenigo) i objął rządy w diecezji 18 października 1930. Prowadził ożywioną działalność duszpasterską; przeprowadził synod diecezjalny (1932), dbał o rozwój kultu maryjnego oraz apostolstwa świeckich, szczególnie w ramach Akcji Katolickiej i Caritasu. Dostrzegał potrzeby duszpasterskie ludności polskiej. Z jego inicjatywy powstało nowe seminarium duchowne w Braniewie (wkrótce zniszczone w okresie działań wojennych).
10 czerwca 1939 mianowany dodatkowo administratorem apostolskim prałatury w Kłajpedzie.
W lutym 1945 gestapo wywiozło biskupa do Gdańska, a następnie do Niemiec; wkrótce powrócił do diecezji. Planował rządy w warunkach powojennych, został jednak wezwany przez prymasa Hlonda do Pelplina i zmuszony do rezygnacji (16 sierpnia 1945) na mocy specjalnych uprawnień, nadanych prymasowi przez Stolicę Apostolską. Wyjechał do Niemiec, gdzie zmarł po 2 latach.
Po śmierci biskupa Kallera obsada biskupstwa warmińskiego stała się mocno skomplikowana. Zarówno w Polsce, jak i w Niemczech rezydowali wikariusze kapitulni; aż do 1972 wikariusz w Niemczech figurował jako biskup warmiński w oficjalnych rocznikach Watykanu Annuario Pontificio, wikariusze i biskupi w Polsce nosili tytuł biskupa w Olsztynie.
Źródło informacji: wikipedia.org